Over Annemie in het Nu
Dat lijkt kontradiktories, omdat men normaliter met het beeld zit bij ie-mand die al een tijd heen is gegaan, dat zijn of haar verhaal stopte op het moment van sterven. Maar voor spirituele mensen stopt alles in het hier en nu niét op dat moment. Integendeel: het verhaal verloopt verder aan de andere kant. Wat wel verandert, zijn de interakties in de werkende buitenwereld, die één voor één wegvallen: al wat een persoon gedaan heeft, al zijn sporen in de wereld in de tijd, worden gewist. Omdat de geest verder moet in zijn vergeestelijkkingsproces aan die andere kant: zijn essentie.

Daarom heb ik het Facebook-account van Annemie laten verwijderen: teveel identieke reakties als voorheen, doen de tijd "stil staan" bij het belang en de wijze waarop men TOEN met haar in verbinding stond. Maar voor de persoon aan de andere kant werkt dit kontra-produktief: hij of zij wordt terug getrokken naar de oude situaties, problemen, rela-ties van toen, wat niet overeenstemt met het zijn of haar nu. Ook voor de anderen: zij worden verondersteld hun beeld over de afgestorvene te hebben bijgeschaafd, en met nieuwe inzichten te kunnen kijken naar dat gezamelijk verleden. Niemand is gebaat bij herhalingen, noch aan deze zijde, noch aan gene zijde. Aan beide kanten is het dus kwestie van te groeien, en zijn visies aan te passen. En aldus wordt ook iemands ver-haal levend gehouden.

Zolang mensen zich haar leven herinneren, is zij niet echt 'dood". (Luck Maes)

Dat klopt, en tegelijk klopt dat voor een deel ook niet. Aan haar denken is mooi, en geeft een stukje dank en liefde terug. In dit opzicht klopt het. Maar wanneer die herdenking een soort ritueel wordt dat men op welbepaalde dag ieder jaar uitvoert, dan verwordt het tot een vorm, die langzaam maar zeker zijn inhoud verliest. Wanneer bijvoorbeeld iemands naam "vereeuwigd" wordt door een straat, een plein of een fonds naar hem of haar te noemen op basis van be-roemdheid, belangrijkheid of realisaties, dan worden dit "dode letters" omdat het losgekoppeld is van het specifiek levensverhaal van deze persoon.
Daarvoor precies heb ik destijds deze site gemaakt: om haar portret -haar quintensence- en haar levensverhaal ook echt levend te houden. Een beetje in de trant hoe vroeger de verhalen verbaal werden door gegeven doorheen de tijd. Thans is dit met de moderne techniese hulpmiddelen, de wijze om dit te doen. Vaak beperkt men zich tot een ritueel -cfr uitvaarten- omdat men het te moeilijk of te emotioneel vindt om daar een nieuwe gedaante aan te geven.

Annemie heeft mij speciale kansen gegeven, die mijn leven veranderd hebben, deuren geopend hebben, en mij mogelijk-heden gegeven hebben die ik anders nooit zou gekregen heb-ben. (heel wat studenten aan het HIVT die via het uitwisse-lingsprogramma van de provincie een beurs voor China heb-ben gekregen).

Het klopt dat Annemie haar studenten heeft gemotiveerd en geholpen in een mate, waartoe zij vanuit haar job als lesgeefster niet echt toe verplicht was. Ze had een groot hart en in zekere zin beschouwde ze haar leerlingen als haar (grote) kinderen die ze in dit leven niet gehad heeft. Dit heeft het leven van een aantal studenten blijvend veranderd, in de zin dat zij er een job, of een leven met een Chinese partner en kinderen aan hebben "over gehouden'.
De dankbaarheid voor haar tussenkomsten en steun zijn dus terecht en even-zeer oprecht van het hart. Maar men moet dit ook vanuit devolgende invals-hoek proberen te bekijken: als Annemie daartoe tégen de "administratieve geplogendheden" meer dan één keer is ingegaan -samen met haar "partner-in-crime" Luck Maes- , dan heeft haar dat ook (persoonlijk) "gekost". Als ze zich heeft opgesteld als een inspirerend voorbeeld, moet men zich niet alleen laven in dankbaarheid, maar -zoals dat steeds het geval is bij kinderen- ook, wanneer het zijn beurt is , sterk genoeg in zijn schoenen staan om hetzelfde te doen voor anderen. De "gouden bal" of het levensgeschenk, kan niet terug gegeven worden, maar wordt door gegeven. Zo moeten deze volwassenen ditzelfde moment in HUN leven herkennen, en genoeg "ballen" hebben om op hun beurt tegen de bureaukratie in te gaan. Dan eren zij het geschenk van Annemie echt op de ge-paste manier.