Annemie Bonneux
Haar Wezen
Pag 2

Onze kultuur is uitermate dualisties, en bevordert dus ook dit dua-lisme.
En alhoewel iedereen in zijn psyche verschillende deelaspekten heeft, zijn personen met een sterk dialektisme daartussen, veel vat-baarder voor een gespletenheid dan het gros der mensen. En Anne-mie was precies één van die personen, bij wie een sterk antagonis-me bestond tussen een introvert, ingetogen en dromerig deel, en een extavert, levenslustig en charismaties deel van de persoonlijk-heid. Alhoewel de meeste mensen die haar hebben "gekend" haar juist hebben ervaren in het tweede, en van haar het beeld meedra-gen van een vrolijke, joviale en mededeelzame vrouw, was dát deel van haar persoonlijkheid niet haar echte kern of wezen.

De jonge vrouw, die ik heb leren kennen, en waarop ik verliefd ge-worden ben, had op haar kot een deurbel waarop "annemie b." stond. Dit was een statement, dat veel meer weggaf van wie ze was, dan ze eigenlijk wou laten weten. Want er was daarnaast de "grote mond" van flamboyante en zelfzekere Bonneux, die nergens kon zijn zonder de aandacht en het gesprek naar haar epicentrum te trekken. Dat was haar sociale persona, en niét wie ze echt was: annemie b. was erg onzeker over zichzelf. Over haar uiterlijk, ook al kon ze iedere man die haar pad kruiste, verleiden. Over wat ze kon, ook al blonk ze uit in wat ze ondernam, of dit nu fysiek of mentaal was. En bovenal wat ze "hier" kwam doen, en kon betekenen, want diep in zichzelf wist ze dat eigenlijk niet. In haar jeugd heeft ze heel veel zo-maar "wat rondgezworven" en rondgefladderd; een beetje verloren lopend in het leven. En ook later, wanneer ze dan iets had gevonden, dat ze goed kon en waar ze briljant in was, heeft ze des-ondanks alles veel tijd verloren door dingen te blijven herhalen, om niet met de neus op haar intern konflikt te worden gedrukt. Dit op de loop zijn voor "de ondraaglijke spanning binnen zichzelf", was dus niet iets specifieks voor haar jeugd: het zou haar haar ganse leven "bij blijven".

Iedereen krijgt ook vanuit zijn ouderlijk milieu van kleinsaf een aantal wezenlijke inprentingen mee: levensboodschappen die met de paplepel vooral onderbewust worden "gedownload" in zijn psy-che. Bij mijn ouderlijk thuis was dat: hou je gedeisd, want als je opvalt, wordt je geviseerd. Bij Annemie's ouderlijk thuis was dat: als je een plaats in de wereld wil veroveren, zul je moeten presteren. Bij mij thuis was de sfeer relaxed-gemoedelijk; bij Annemie thuis ge-spannen-verkrampt. Wat moest een meisje, dat in wezen dromerig-gevoelig was, "doen" om zich in zo'n milieu te kunnen handhaven?

Meermalen zouden haar ouders later fier verkondigen: " onze doch-ter staat steeds haar mannetje ( ! )", ook al vertoonde Annemie alle symptomen van volledig met zichzelf in de knoop te liggen. Neen, annemie b. kon nooit acceptabel zijn voor dat ambitieuse Bonneux-midden; kwam er nog eens bij dat zij eigenlijk de "mannelijke" ver-wachtingspatronen moest waar maken die gekoesterd werden voor haar twee broers die haar in miskramen "vooraf waren gegaan". In plaats van te kunnen dromen en gedichten te schrijven, moest zij de droom van haar ouders waar maken. Ze voelde zich thuis perma-nent "onderdrukt": niet toegelaten om zichzelf te zijn.
Vandaar dat zij een afsplitsing van de persoonlijkheid ontwikkelde die wél acceptabel was: avontuurlijke, wilskrachtige en onversaagde Bonneux. Bonneux deed, wat annemie b. niet durfde, of schrik voor had. Een aspekt van de persoonlijkheid, is als het ware een gezicht van een geheel, een gestalt; wanneer een deel van de persoonlijk-heid niet geïntegreerd wordt, dan is het een personnage dat een eigen leven leidt, in kompetitie met het wezenlijke "ik". Bonneux deed wat annemie niet durfde: doen alsof ze braaf ging slapen, om uit het venster te glippen, en de hele nacht uit te gaan, en om bij het ochtendgloren weer haar kamer binnen te glippen.

Haar klasgenoten op de Humaniora, voelden wel aan dat er iets se-rieus "verkeerd" liep met Annemie, maar konden er niet goed de vinger op leggen. De drang om zich op zichzelf terug te trekken was immers bij haar groot: ze had immers geleerd zichzelf goed te ver-bergen, om zichzelf te beschermen. Over één ding waren ze het eens: een partner aan haar zijde, zagen ze niet meteen. Hij zou het door haar grilligheid te fel te verduren krijgen; haar klasgenotes za-gen haar in de toekomst dan ook een avontuurlijk, zelfstandig leven leiden, alleen.

Wat haar klasgenotes niet wisten, was hoe erg het met haar gesteld was. Haar brieven "aan zichzelf" en "aan haar ouders " die ze op re-traite geschreven had, tonen voor zo'n jong meisje een schrijnende existentële krisis en een gitzwarte zwaarmoedigheid die aan de rand van een suïcidale drang stonden. Het is heus geen toeval dat Anne-mie precies één dag en één jaar na Jotie 't Hooft geboren is; en het is geweten hoe het dan uiteindelijk met hem afgelopen is. Net als hem schreef ze gedichten, aangespoord door haar lievelingsleraar op de humoniara. Net als bij Jotie getuigen die van een "vroegrijp-heid" en van een aantrekking naar de dood.
Wat ook niemand wist, was dat Annemie op die leeftijd al een rela-tie met een heroïneverslaafde achter de rug had. De annemie b. die voor het eerst van haar leven verliefd was, kon die situatie niet aan: ze werd niet alleen gekwetst, maar werd in de destruktieve neer-waartse spiraal meegesleurd. Een relatie een jaar later met een straatmuzikant, kende dezelfde achtergrond en scenario. Deze erg negatieve ervaringen hebben de jonge Annemie zwaar beschadigd in haar geloof en vertrouwen in de liefde. Bonneux nam dan over, en voortaan zou zij de kontrole over het gebeuren bepalen. Dat hield in: met de mannen "hun voeten spelen", om te verhinderen zélf nog gekwetst te worden.