Annemie Bonneux
Haar Leven
Pag 2

En ik was er nog minder op voorzien, dat ze mij mededeelde dat ze voor een jaar naar Taïwan wou gaan. Dat kwam als een donder-slag bij heldere hemel. Zoals steeds kon Annemie het goed "bren-gen": ze had dat nodig om haar Chinees te vervolmaken, want ten-slotte kon ze na haar akademiese opleiding niet eens vloeiend Chi-nees spreken. Er was daar een kleine Belgiese "enclave" die haar zou kunnen wegwijs maken in het leven aldaar. En met lessen En-gels te geven, zou ze daar genoeg kunnen verdienen om in haar le-vensbehoeften te voorzien.
Dat klonk allemaal heel aanneemlijk zoals zij dat voorstelde, maar dat ik dan maar een jaar alleen op de hoeve zou moeten overleven, was het minst attraktieve gedeelte van dat plan. Je kreëeert im-mers geen nieuw bestaan, om het 2 jaar later al achter te laten. Het was een uitgemaakte zaak dat ik zou blijven; wat moest ik daar trouwens gaan aanvangen? En omdat Annemie steeds veel meeval in haar leven kende, stak ook nu het lot een handje toe om het plan direkt mogelijk te maken. Dank zij een lotje van de plaat-selijke boekenwinkel, wonnen we een tv-recorder. Maar we had-den niet eens een tv! Met de verkoop ervan kon haar vliegticket naar Taïwan betaald worden, en voor ik er erg in had, zat ik een tel later alleen in Assenede.

Zoals steeds had zij alles weliswaar goed geregeld; ik begrijp nog steeds niet hoe ze het voor elkaar gebracht had dat ik haar stem-pelgeld kon gaan afhalen. Maar desalnietemin was dit een "stijl-breuk" in ons leven, waarvan de gevolgen voor altijd zouden na-ebben. Voor mezelf: ik belandde van een dynamies proces, plots in een volstrekte stilte. Voor ons: het zou voortaan Annemie zijn die het voortouw nam en besliste wat er met ons leven zou gebeuren. En voor haarzelf: de roep naar wijde horizonten was voor altijd ge-vallen, en zou haar nooit meer verlaten.

Taïwan was een succes, en tegelijk een ramp. Een succes omdat Annemie daar een goede tijd meemaakte en haar doel realiseerde: ze leerde door er te leven vloeiend Chinees spreken en begrijpen. Maar een ramp voor mij, omdat ik door alleen achter te blijven, hier mijn doel verloor; de uitgebreide korrespondentie die we voerden was slechts een balsem op de wonde, en skype bestond nog niet. En ook een ramp voor Annemie zelf tenslotte, omdat ze door een ontsteking, daar bijna haar rechterbeen verloor, en na 6 maanden abrupt terug moest keren.

Het weerzien verliep ook niet erg vlot: we waren ondertussen ge-woon geraakt elk onze eigen levenswandel te voeren, en Annemie vond haar "draai" hier niet terug. Noch in het leven hier in het al-gemeen, noch in het leven met mij in het bijzonder. Het zal mis-schien verbazen, maar Annemie stelde zich op persoonlijk vlak nogal stug op: ze wou dat de dingen verliepen zoals zij dat wou, en was niet bereid om veel toegevingen te doen. Dat gebrek aan aan-passingsvermogen resulteerde in een breuk. Het was zij die mij en Assenede verliet.

Eerst zwierf zij nog een tijdje rond, hier en daar logerend waar dat kon. Tenslotte besloot zij in Gent te gaan wonen: in een citéhuisje in het hart van Gent, de Perkamentstraat. Ik was nog niet hele-maal "out the picture", want we konden elkaar moeilijk missen, maar er volgden voor haar twee woelige en duistere jaren vooral-leer zij wat haar "draai" kon terug vinden. We zijn ondertussen an-no 1983 aanbeland, en Annemie geeft avondles Chinees voor vol-wassenen in Antwerpen, en neemt tolkopdrachten en vertalingen aan naargelang die binnen komen.

Dan komt dame fortuna Annemie alweer ter hulp: er komt een plaats vrij aan het HIVT, de Tolkenschool te Antwerpen voor het Chinees dat toen een C-taal was. Annemie twijfelt: haar voorgan-ger, die het in de privésector wou gaan proberen, had pakken meer ervaring en was meer "gelauwerd" dan haar. Zou ze het wel aan-kunnen? Stond ze ver genoeg om deze opdracht te kunnen ver-vullen? En alweer was het ik die haar over de streep moest trek-ken: "Je kunt het; en geef jezelf tijd om te groeien in je job." Diege-nen die Annemie jaren nadien hebben ervaren in haar deskundig-heid en vlotheid, zullen misschien fel verwonderd zijn over haar initiale twijfels; de tijd heeft mij "gelijk" gegeven.

Een nieuw hoofdstuk werd in haar leven geschreven: als "assisten-te"-lesgeefster Chinees aan het HIVT. Voor Annemie was dit een droomjob: toen nog niet teveel lesuren, met een "familiale sfeer" aan het Instituut, een gemoedelijke "pater familias" aan het hoofd ervan; en veel vrije tijd om daarnaast nog de andere dingen te kunnen doen die ze graag deed. Vanaf die tijd dateren dan ook haar reizen als reisleidster bij reisagentschappen naar Oosterse bestemmingen tijdens haar vakantieperiodes.
Dat maakte haar ook rustiger, zodat ook haar privéleven stabieler werd: we vonden elkaar terug, en we gingen weer samenleven. Zij het dan onder de vorm van een LAT-relatie, met een pendelen tussen Gent en Assenede. Op die manier hadden we het beste van de "twee werelden": de rust van het platteland en een tuin in As-senede; en de mogelijkheden van de stad. Het waren de gelukkig-ste jaren van haar leven: ze deed wat ze graag wou doen; ze zag veel mensen en had veel nieuwe ervaringen; en de algemene sfeer was er één van relaxdheid en niet teveel stress.
En als kers op de levenstaart, kwam een verdwaalde, rosse kater het doodlopend steegje binnen gelopen: hij wist onmiddellijk waar hij moest zijn, en zou gedurende 20 jaren onze trouwe metgezel zijn, en 2 verhuizingen meemaken.