Annemie Bonneux
8 mei 1957 - 20 augustus 2010

Twee ervaringen hebben mij ertoe gebracht om een site gewijd aan mijn vrouw te maken.
Vooreerst, de konstatatie dat er na haar heengaan weinig "over-bleef" van wat ze bij haar leven gedaan had. Toen ik haar naam googelde, vond ik beduidend weinig getuigenissen terug, van die ontelbare projekten, interakties en mensen waar Annemie voortdurend in betrokken was. Ze was een heus "netwerk" op zichzelf; maar ik vond daarvan weinig of niets terug op het Net. Men zou dit als een "bewijs" van de vluchtigheid van het bestaan kunnen beschouwen, maar ik heb dit vooral beschouwd als de il-lustratie van hoe snel men iemand kan vergeten. En eerlijk gezegd revolteerde mij dat: zij, die zoveel voor anderen had gedaan, die zoveel tijd aan iedereen had besteed, kreeg niet het respekt dat ze verdiende. Kijk, als de levende processen waarin men zat, ver-dwijnen omdat zijn leven gestopt is, dan betekent dit daarvoor nog niet dat alle sporen van zijn verblijf alhier ook moeten verdwij-nen. "Zij leeft voort in onze harten en gedachten", vind ik eigenlijk een goedkope uitvlucht om aan iemand geen aandacht meer te geven: het gekende "het leven gaat voort". Omdat het overgrote deel van Annemie's leven een proces was - haar lessen, haar kon-takten, haar reizen - vond ik dat er toch "iets" van haar geest de tijd moest kunnen trotseren. En tegenwoordig is dit dus de "mo-derne manier".

Vervolgens: heel wat mensen noemen zich tegenwoordig "boed-dhist". Goed, want ook Annemie heeft het Boeddhisme bestu-deerd, zonder evenwel praktiserend boeddhiste te zijn. Maar waar denkt men dan (in hemelsnaam!) dat iemands geest vertoeft, wan-neer hij niet (meer) geïnkarneerd is? "Hij of zij is nu in Gods of Boeddha's handen", vind ik een andere goedkope uitvlucht om al-weer niet meer met iemand "bezig" te zijn. Ik ben steeds blijven herhalen: voor mij stopt het niet bij de dood van mijn vrouw; zij blijft verder leven, zij het in een "andere dimensie". En alhoewel Annemie bij haar leven veel goed gedaan heeft, had zij zelf af te rekenen met een zware persoonlijke problematiek. Dat blijft, dus daar moet zij ook NU mee in het reine komen, en kunnen we haar HIER daarin helpen door ons daarvan bewust te worden. Als men-sen dankbaar waren om wat ze bij haar leven van haar hebben ge-kregen, dan kunnen ze haar dat nu teruggeven door te beseffen wat haar dat gekost heeft. Dat is een kwestie van karma; dat is een kwestie van zieleheil. Ook dát is een proces, vandaar dat ik be-klemtoon: het stopt niet met iemands dood. Door zich te blijven afvragen wie Annemie was, of beter: IS, blijft ook de interaktie met haar levend, jawel. Maar dit gaat stukken dieper, en is hele-maal niet zo vrijblijvend als dat "we denken nog veel aan haar", nietwaar!

Ik beschouw deze site in de eerste plaats niet als een "eerbetoon", maar wel als een uiting van mijn liefde en zorg voor haar. Ook bij haar leven was ik niet alleen haar partner, maar ook haar "bescherm-engel" (ook al hebben de meesten dat niet begrepen). Ik ga haar ook niet ophemelen: het gaat hem om wie ze werkelijk was, en is. Men doet iemand geen eer aan door hem te ver-bloemen; en tegen de achtergrond van het karma is dit zelfs ronduit negatief.
Ik ga de site ook niet eerst helemaal afwerken voor ik hem on line zet: ik beschouw de site dus tegelijk ook als een "proces" op zich. Omdat het veel van mij vraagt -telkens moet ik mij door een zware emotionele lading werken- zal ik er maar mondjesmaat aan kunnen werken; alsof ik een beeldhouwwerk aan het maken zou zijn. Dus gelieve ook datzelfde geduld te betonen: daar waar "handjes" verschijnen, is aan de site gewerkt.

Ik ga ook niemand expleciet op het bestaan van deze site wijzen : geen mails, geen berichten, geen aankondigingen. Ik heb die immers in het voorbije jaar al voldoende gedaan, voor artikels op mijn weblog over Annemie en mijn rouwproces. Alleen zij die Annemie dus echt zullen blijven zoeken hebben, zullen "per toeval" op deze site botsen. Dat is dan hun voorrecht.

Voor alle anderen die per toeval of uit nieuwsgierigheid op deze site beland zijn: dit is niet alleen iemands levensverhaal, maar ook het verhaal van een liefde, een tijdsdokument, een reis over de wereld, en een bespiegeling over het leven. Als "verteller" van dat verhaal, doe ik voor één keer, wat mijn vrouw zo graag deed: als gids en als tolk de mensen door een reis helpen.

Rudy Vanderstraeten; haar man, vriend en (voor 35 jaar) haar levensgezel- 22 september 2011

Nieuw zijn nog een 60-tal Dia's van haar reizen in China in de tachtiger jaren, die ik anno 2014 heb laten digitaliseren, en die nu ook bij "Haar Reizen" te vinden zijn. Het proces is grotendeels afgerond; wat min of meer samenvalt met het einde van mijn rouwproces. Ik denk dat ik in mijn opzet ben geslaagd en van Annemie een levend en waarachtig portret heb gemaakt, een "document humain"dat haar eer aandoet, en haar toont zoals ze was - is, voor altijd.

29 juli 2014